Bir cızırtı… İnsanın ruhuna huzur veren… Geçmiş ile gelecek arasında bir köprü… Derin muhabbetlerden önceki ses… Evet, bu çaydanlığın cızırtısı!
Çocukluğumdan beri beni mest etmiştir bu ses. Çaydanlığın ıslıklı sesi eşliğinde babamın seslenişi, kardeşlerimin koşuşturması var hatıralarımda. Sevgi dolu bir yuva…
İnsanın en büyük kalesidir ailesi. Sadakatle çevrilidir surları. Temelini güvenden alır. Kimseler zarar veremez böyle bir kaleye. Bu kalelerde demlenir çaylar.
Çaydanlık; sevginin, huzurun cızırtısını bu evlerde duyurur dünyaya. Kulağımda sıcacık bir ses, yüreğime doğru inen: "Hele doldur bir çay!"
Bu çay içimlerimizde öğrendik doğrularımızı, en önemlisi vefayı. Büyüklerimiz her çay yudumunda anlatırlardı tek tek hayatın temel taşlarını. O zaman öğrendik, misafirin bereket olduğunu, komşunun kıymetini, yardımlaşmanın önemini.
GÜZEL EŞYALARA HİZMETÇİ OLDUK
Şimdilerde çaylar da lezzetini kaybetti, samimiyetini kaybeden insanlar gibi… Güzel eşyalara hizmetçi olduk. Yalnızlığa mahkûm. Bunalımlı gençler, terk edilmiş yaşlılar, iletişimsiz insanlar.
Bir kahvenin kırkyıl hatırı vardı. “Komşuda pişer bize de düşer” düsturları vardı. Şimdilerde çekinir olduk, komşu kapısını çalmaya. Birçoğunun ismini bile öğrenemedik. Şüphe ile baktık birbirimize. Kaldı ki, akşam yemeğimizi paylaşalım. Komşumuzdan çalıp internetin başında geçen onca zaman…
Yeniden bir doğuş lazım… Küllerimizden, inançlarımızdan, değerlerimizden…
Yeniden biz olmak lazım… Ümitle!
