Bana “Bu dünyadaki en saçma şey nedir?” diye sorsalar hiç düşünmem, “Irkçılık.” derim. Dünya değerli çünkü yaşam var. Doğduğumuz ülke önemli çünkü içinde biz varız. Yaşadığımız şehir güzel çünkü hayatta kalmamızı sağlıyor. İşte bu kadar basit!
Yahu! Hangi beyinle senin seçmediğin, senin hiçbir katkının olmadığı bir durumla insanları yargılıyorsun?
“Necisin?”, “Nerelisin?”, “Nereden geldin?” gibi kötü niyetle sorulan sorular. Bu sorulara cevap vermek ya da bu soruları sormak biraz nefes alıp düşününce ne kadar ilginç. Evet, farklıyız birbirimizden. Evet, çeşitlilik, zenginlik. Evet, yaşam bu şekilde güzel. Ya yargılamak, suçlamak? Küçük detaylar dışında hiçbir insanın birbirinden farkı yok. Var da ben göremedim mi? Kimin beş gözü var ya da dört eli? Dillere pelesenk olmuş o cümleyi yerli yersiz kullanıp içini boşaltmış olsak da “Hepimiz insanız.” ötesi yok.
İNSANIN ÖZÜ SEVGİ
Yaşlı dünyada bir süreliğine bulunuyoruz. Kimi görece kısa kalıyor, kimi görece uzun ama hepimiz aynı sonla karşılaşıyoruz, karşılaşacağız. E, o zaman bu ısrarlı cahillik nedir? Bu kendi inancını doğru görmek, kendi kimliğini muhteşem bulmak, kendi doğrularını tek doğru gibi başkalarına dayatmak. İnsana, hayvana işte herhangi bir canlıya saygı duymak bu kadar mı zor? Bunun için yüzlerce makale, bilmem kaç bin kitap okumamıza gerek yok. İnsanın özü sevgi. Biraz sakince eğilip kalbimize baksak, onu hissetsek yeterli olacak kanımca.
İlla birilerini ötekileştireceksek mazlumun hakkını alanı, insanlıktan nasibini almamış canileri, minicik canlara kıyarken tüyleri bir kere bile ürpermemiş yaratıkları ötekileştirelim. Lütfen, artık bir insanı geldiği memleketle doğduğu aileyle yaşam biçimiyle eleştirmekten vazgeçelim, buna hakkımızın da olmadığını arada kendimize hatırlatalım! Bir de geçmişteki acıları bugüne taşıdığımızda geçmişi düzeltmiyoruz aksine güzelim bugünü, şimdiyi yok ediyoruz.
Dünyayı güzellik kurtaracak ve sevmekle başlayacak her şey.
Sevgilerimle.
