Kızımın kına gecesinde geldi haber.
Son vedaya yetişebilmek için sabahın ilk uçağının hızı yavaş geldi bize. Kınadan vedaya yetişmek için yüreğimiz sığmaz oldu sabahın ilk uçağına.
Mide rahatsızlığından hastaneye giden gencecik bir kızın beynine mikrop bulaşmasından beyin ölümünün gerçekleşmesi inanılır gibi değildi. Avrupa’nın göbeğinde, teknolojilerin umursamazlığında yirmi üç yaşında bir kız, ayaküstü geldiği hastanede çaresizliğe düşsün. Sana lanet olsun hastane! İsmin lanet olsun sana!
Elleri sıcacıktı. “Bırakma beni.” der gibi sıcacıktı. Kalbi çocuk gibi sarsmadan atıyordu sanki.
Başımızı göğsüne koyduk. Ağladık… Çok ağladık, “Bırakıp gitme.” diye. Ellerini öptük.
Kıyamadan baktık o güzel yüzüne. Öpmeye kıyamadık. Çok masumdu yüzü. Daha gencecik…
Kader çizgileri bile daha belirsiz.
Yirmi üç yaşında…
Ölüm yakışmazdı şimdi ona. Sekiz aylık bebeği habersiz onu beklerken evde bırakıp gidemezdi.
Biz nasıl ayrılırdık onu orada öylece bırakıp? Ölüme “Eyvallah!” denir ama daha gencecik bir kıza sıra gelmemeliydi ya. .
Git ölüm ya!
Git kendi yaşıtına!
Git şerefsize, zalime, alçağa!
Kınadan geldik, kıyamete gidiyoruz.
.
“Kınayı getir Ane” der gibi yüzü masum öylece baktı bize. “Seneye birlikte gideceğiz.” diye söz vermişti. Düğüne gidecektik. Bizim halayları bilmezdi ama olsun kol kola, omuz omuza olmaktan öte güzel halay mı olur?
Olmadı.
“Kınayı getir Ane.”
Sevgili gelinim kınayı yaktı Ane.
Bizi hüzünlere bırakıp beyaz kanatlarını çırpıp gitti.
Uzaklara… Çok uzaklara…
Biz sensiz çok yalnız kaldık. Meğer ne çok sevmişiz seni. Kanatlarını takınca biz çok ufaldık be güzel gelinim.
Doğum gününde bizi bırakıp gittin ya. Hediyelerini bile almadan… Bize bıraktığın hediye başımızın üstüne…
Yunus bizimle olacak hep.
Seni onda yaşayacağız güzel gelinim.
Gözün arkada kalmasın.
Sen yıldızlardan bize bak.
Biliyorum Zühre’de olacaksın.
Biz de…
Seni çok sevdik Ulrike.
İsmin gibi miras kaldın bize.
